Nowy Numer AVE MARIA X 2026

Nowy Numer AVE MARIA X 2026

Polecamy najnowszy numer naszego Biuletynu Ave Maria  - wydany na X 2026.

Temat Numeru to Słowo „PRZYRZEKAMY”! – czyli wracamy do ślubowań narodu z 1956 roku. Dotykamy tych wydarzeń po 70 latach, bo mają one kontynuacje w naszym teraz, w naszej dzisiejszej drodze wiary. A mówiąc precyzyjniej one mogą nam bardzo pomóc jako konkretny program życia wiarą na co dzień. Chcemy to „przyrzekamy” z jasnogórskich Ślubów Narodu uczynić naszym aktualnym, maryjnym drogowskazem życia w wierze.
 

Drodzy czytelnicy zachęcam do zatrzymania się przy tych treściach i zobaczenia ile w nas jest tej wiary i zaufania do Maryi, jaką miał wielki nasz Prymas w Komańczy i ta ogromna rzesza pielgrzymów składających ślubowanie na Jasnej Górze.

Artykuł z najnowszego numeru:

Swidectwo MIchała 

Michał 
Katowice
 
NOWE ŻYCIE – moc Boga i łaska modlitwy różańcowej rodziców!
 
1. 120% mocy
 
To jest historia pewnego etapu mojego życia - czasów młodości, która była niezwykle aktywna. Kiedy uczęszczałem do liceum, a później na studia i tuż po nich, żyłem na pełnych obrotach, zarówno pod kątem sportowym, jak i muzycznym. Można powiedzieć, że moje życie funkcjonowało na 120% mocy. Chodziłem po górach - Tatrach polskich i słowackich - zdobywając kolejne szczyty, nieraz w trudnych warunkach. Odwagi mi nie brakowało.
 
To wszystko, co robiłem w górach, miało dla mnie duże znaczenie, a jednocześnie sprawiało mi niesamowitą frajdę. Byłem młodym człowiekiem, miałem dwadzieścia parę lat. Zdobywałem trudne tatrzańskie wierzchołki, wypróbowałem też swoich sił w Alpach, wchodząc prawie na Mont Blanc - na ponad cztery tysiące metrów n.p.m. Zmaganie się ze śniegiem, wiatrem czy burzą śnieżną było dla mnie sporym wyczynem, ale traktowałem to jako piękną przygodę. Podróżowałem autostopem po całej Europie - w Alpy, do Paryża czy Finlandii. Czułem się odważny, silny i sprawny.
W tym samym okresie, na przełomie wieków, dużo grałem na gitarze w zespołach rockowych. Koncerty, próby, spotkania i wydarzenia muzyczne - to wszystko tworzyło moją codzienność, pełną pasji i niezapomnianych przeżyć. Narciarstwo w Tatrach i Beskidach było kolejnym żywiołem, którym się napawałem. Po prostu tym żyłem i każde wyzwanie przyjmowałem z otwartymi ramionami.
 
 
2. Różaniec z widokiem na kościół
 
W roku 2004, będąc u znajomej i planując wspólne wyjście do kawiarni, nagle poczułem, że nie potrafię mówić. To było przerażające. W ciągu minuty czy dwóch straciłem zdolność wypowiedzenia choćby jednego słowa. Sekundy i minuty uciekały, a mój stan szybko się pogarszał. Zaczęła mi naraz znikać zdolność chodzenia, upadłem i zdałem sobie sprawę, że nie potrafię poruszyć prawą ręką. Cała prawa ciała strona ciała przestała funkcjonować. Przypomniał mi się później film Matrix, w którym główny bohater, Neo, pod wpływem ścigających go agentów traci usta i nie może nic powiedzieć, mimo że bardzo chce. Czułem się dokładnie tak samo.
 
Ogarnięty paniką, zdołałem tylko uklęknąć i pomyśleć w duchu: „Boże, pomóż, ratuj!”. Znajoma natychmiast zadzwoniła po pogotowie. Z tego, co pamiętam, przez mgłę dostrzegłem jeszcze szpitalny oddział ratunkowy i moment, w którym zaczęto golić mi głowę. Wtedy film się urwał. Od tamtej chwili nie pamiętałem już nic.
To, co działo się później, było poza moją świadomością, ponieważ straciłem przytomność. Dopiero po wszystkim dowiedziałem się, że doznałem udaru krwotocznego czyli wylewu. Walczono o moje życie. Przeprowadzono wielogodzinną operację usunięcia krwiaka i ostatecznie udało się mnie uratować.
Później dowiedziałem się także, że moi rodzice, kiedy trwała operacja, przez kilka godzin modlili się na różańcu, patrząc na wieżę naszego kościoła Braci Franciszkanów. Jestem przekonany, że to Pan Bóg, Matka Boża i modlitwa różańcowa sprawili, że operacja się powiodła, a ja rano się wybudziłem.
 
 
3. Dwie połowy…
 
Po operacji powoli docierało do mnie, w jakim jestem stanie. Okazało się, że nie potrafię mówić - wykrztusiłem z siebie zaledwie jedno czy dwa słowa. Nie mogłem też ruszać prawą ręką ani nogą. Było to niezwykle trudne doświadczenie, ale po pierwszym impulsie paniki z momentu udaru, na drugi dzień po wszystkim, w szpitalu pojawił się wewnętrzny pokój. Wiedziałem, że najgorsze już za mną.
 
Wraz ze świadomością powracała ulga psychiczna i duchowa. Cieleśnie jednak prawa strona pozostawała bez czucia. Ja, dotąd niezwykle aktywny sportowo, muzycznie i zawodowo - z dnia na dzień zostałem drastycznie spowolniony. Wszystkie dotychczasowe sprawy i plany zeszły na drugi lub trzeci plan. Zdałem sobie sprawę, że nie wiem, jak będzie z moim chodzeniem czy graniem na gitarze. Przez myśl przeszło mi nawet, że pewnie nic z tego nie będzie. Całe moje dotychczasowe życie, przypominające pędzące z ogromną prędkością Ferrari, nagle wyhamowało do 30% moich dawnych możliwości, a może nawet mniej.
Z drugiej strony nie zamartwiałem się tym przesadnie. Cieszyłem się po prostu, że żyję i mogę widzieć bliskich. Dostałem jakby szczególną łaskę pokoju. Szok po tym, co się stało, przeżyłem w tych kilku minutach przed operacją, kiedy czułem, jak wyłączają się kolejne funkcje mojego mózgu był już tylko wspomnieniem, choć trudnym. W szpitalu powoli zacząłem układać to wszystko w głowie. Moja rodzina była bardzo przejęta, ale z czasem i oni zaczęli odzyskiwać równowagę. Zrodziła się w nas nowa nadzieja.
 
Pamiętam też, że przed tym wypadkiem chyba nie byłem w stanie łaski uświęcającej. Po tych trudnych dniach poczułem duże pragnienie spowiedzi i przyjęcia Komunii Świętej, ale przecież nie potrafiłem mówić. Kiedy ksiądz chodzący po oddziale zapytał, czy chcę przystąpić do sakramentu, skinąłem głową, pokazując jednocześnie gestami, że nie mogę mówić. Duszpasterz odpowiedział spokojnie, że to żaden problem - będzie wymieniał przykazania Dekalogu, a ja będę odpowiadał tak lub nie, dając znaki głową. W ten sposób, „na migi”, wyspowiadałem się, co przyniosło mi ulgę duchową. Parę dni później mogłem przyjąć Komunię Świętą.
 
Nastały Święta Bożego Narodzenia oraz Sylwester, które spędziłem w szpitalu. W połowie stycznia udało się załatwić mi skierowanie na rehabilitację do ośrodka w Reptach. Tam zastałem zupełnie inny świat - długie korytarze i mnóstwo ludzi z różnymi schorzeniami. Na początku przesadzono mnie na wózek inwalidzki, na którym poruszałem się przez kilka tygodni. Równolegle trwała jednak nauka chodu. Okazało się, że potrafię ustać na nogach, potem zrobić kilka kroków o kijku, aż w końcu powoli stawiać kroki samodzielnie. 
Wiąże się z tym zabawna historia - po miesiącu moi współ-pacjenci, trochę starsi panowie, zabrali mi wózek i go ukryli, po to żebym już nie myślał o wózku :). Na początku się buntowałem, bo wózek dawał mi poczucie bezpieczeństwa, ale potem okazało się że go już nie potrzebuję. Zacząłem poruszać się wyłącznie o kijku. To były małe cuda albo i wielkie. Gdy nadeszła wiosna, chodziłem już całkiem sprawnie.
 
 
 
Dziękczynienie
 
Pół roku po udarze, w wakacje, pojechałem na Podhale na rekolekcje z Ruchem Rodzin Nazaretańskich, a potem w Tatry Słowackie. Idąc o kiju i ze specjalnym usztywnieniem na stopie, powoli pokonywałem pierwsze trasy - najpierw polany, potem doliny, aż w końcu przełęcze. Po roku od wylewu okazało się, że mogę chodzić jeszcze sprawniej - mimo że rokowania były ostrożne, a niektórzy twierdzili wręcz, że nie stanę na własnych nogach.
 
Moje ciało zaczęło współpracować z wolą, miałem różne rehabilitacje, zabiegi itp. W mieście mogłem poruszać się już całkowicie bez pomocy kijka, a w górach wchodziłem coraz wyżej z plecakiem i kijkiem. Powrót w góry był prawdziwym cudem. Oczywiście nie wejdę już bez dodatkowej asekuracji czy towarzystwa na Rysy lub inne ostre, eksponowane szczyty, ale zdobywam Czerwone Wierchy czy docieram do tatrzańskich stawów. Realizuję powoli od nowa to, co zawsze kochałem.
Nie jest to już wprawdzie 120% dawnej mocy, ale jakieś 70–80%. Czasy przejść podane na szlakach muszę pomnożyć przez półtora, jeśli na tabliczce widnieją dwie godziny, idę trzy, a zejście zajmuje mi jeszcze trochę więcej czasu. Najważniejsze jest jednak to, że idę. To dar i cud otrzymany od Boga i Maryi na nowo. Wróciłem do określonej sprawności, wróciła też mowa - jej pierwsze dobre efekty pojawiły się po ok. dwóch miesiącach - być może też dlatego że dużo gadam :), wróciła radość życia i nowe plany.
Jak wyjaśnił mi neurochirurg, krwiak uszkodził drobne fragmenty mózgu odpowiedzialne za rękę, nogę i mowę. Mój język nie jest może idealnie płynny, ale kiedy mówię spokojnie, potrafię normalnie rozmawiać i komunikować się z ludźmi. Zyskałem drugą szansę i nowe życie.
Po czasie tata opowiedział mi historię, która wydarzyła się na kilka dni przed moim wylewem. Miał wtedy sen, w którym widział, jak Matka Boża okrywa mnie swoim błękitnym płaszczem. Pokazuje to, że cały czas byłem pod Jej opieką. Kiedy się o tym dowiedziałem, pomyślałem o szkaplerzu - i rzeczywiście, pół roku po zdarzeniu przyjąłem szkaplerz w Wadowicach.
 
Patrząc na to wszystko z perspektywy czasu 20 lat, wiem, że nie ma przypadków. To, co się wydarzyło, miało swój głębszy sens i było prowadzone przez Boga - zarówno te najtrudniejsze chwile, jak i późniejsza droga do zdrowia.
Dlaczego o tym mówię? Przed wypadkiem, choć byłem wierzący, prowadziłem życie, w którym było też sporo rzeczy niewłaściwych - imprezy, dziewczyny, może mało Boga... Może w moim dotychczasowym pędzie było po prostu za dużo czysto ziemskiego życia. 
 
Dziś jestem spowolniony fizycznie, kuleję, pianistą czy gitarzystą już nie będę ale dzięki temu zacząłem dostrzegać to, co naprawdę ważne. Odkryłem też nową pasję - fotografię i filmowanie.
Więcej się modlę, rozmyślam. Wiem, że przede mną wciąż dużo pracy - zarówno fizycznej, jak i duchowej ale to doświadczenie głęboko mnie odmieniło. Dziękuję Jezusowi i Maryi za uratowanie życia i stałe prowadzenie.
 
Na koniec chciałbym podzielić się jedną ważną refleksją: niezależnie od tego, co planujemy, warto żyć tak, aby zawsze być pojednanym z Bogiem i z ludźmi. Nikt z nas nie zna swojej przyszłości - nie wiemy, co wydarzy się za minutę czy następnego dnia. Najważniejsze to trwać w łasce uświęcającej - w Komunii Św., w modlitwie i w gotowości do patrzenia na drugiego człowieka z miłością.

Galeria

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. × Przeczytaj więcej o cookies

Czym są pliki "cookies"?

Pliki "cookies" to informacje tekstowe przechowywane na urządzeniu końcowym użytkownika (przeglądarka internetowa) w celu rozpoznania urządzenia tak, aby móc dostarczyć funkcjonalności takich jak np.: koszyk sklepowy, logowanie. Pliki cookies nie wyrządzają żadnych szkód urządzeniom na których są zapisywane.

Pliki cookies są wykorzystywane na niniejszej stronie internetowej, do poniższych celów:

Usuwanie plików cookies:

Oprogramowanie do przeglądania stron internetowych ma domyślnie ustawione akceptowanie przyjmowania plików cookies. Ustawienie to można zmienić samodzielnie w dowolnym czasie tak aby pliki cookies były blokowane. Zablokowanie plików cookies może jednak spowodować nieprawidłowe funkcjonowanie mechanizmów na stronie internetowej co uniemożliwi w szczególności np.: korzystanie z koszyka zakupowego lub logowanie użytkownika.